De meeste dossiers doet u alleen, en dat gaat prima. De risicoanalyse, het jaaractieplan, de toolbox, de rondgang met de arbeidsarts. U kent uw bedrijf, u weet waar het schuurt, en u heeft geen tweede mening nodig om te beslissen dat die trap een leuning krijgt.
En dan valt er iemand van die trap, en de verzekeraar stelt vragen die u nooit eerder gekregen heeft.
Waar het kantelt
Een arbeidsongeval met betwisting is een ander type dossier dan al het andere op uw bureau. Niet omdat het technisch moeilijker is, maar omdat de spelregels veranderen.
Tot dat moment bent u adviseur. Uw analyse dient om herhaling te voorkomen. Vanaf het moment dat er betwisting is, wordt diezelfde analyse ook een stuk in een dossier dat door anderen gelezen wordt: de verzekeraar, de arbeidsinspectie, mogelijk een rechtbank, mogelijk een advocaat die betaald wordt om er gaten in te schieten.
U schreef een document met één doel. Het krijgt er een tweede bij, achteraf, en u had er geen zeggenschap over.
De drie plekken waar het misloopt
De omstandigheden zijn beschreven, de oorzaken niet. Veel ongevalsaangiftes blijven steken bij wat er gebeurd is. "Werknemer gleed uit op natte vloer." Dat is een waarneming, geen analyse. De vraag waarom die vloer nat was, wie dat had moeten zien en welke maatregel er ontbrak, blijft onbeantwoord. Precies daar zoekt de tegenpartij.
Er is te snel geconcludeerd. Onder druk van een aangiftetermijn wordt er een oorzaak neergeschreven die aannemelijk klinkt. Twee weken later blijkt er een technisch element mee te spelen dat het beeld verandert. Uw eerste versie ligt dan al bij drie partijen.
De preventieadviseur wordt plots geacht juridisch te denken. Terwijl uw opleiding daar niet over ging, en terecht. U bent aangesteld om ongevallen te voorkomen, niet om aansprakelijkheid te verdelen.
Wat co-advisering wél en niet is
Er bestaat een reflex om bij zo''n dossier meteen naar een advocaat te grijpen. Soms is dat nodig. Maar in de fase waar het meestal misgaat — de eerste twee weken, wanneer de analyse gemaakt wordt — heeft u geen jurist nodig. U heeft iemand nodig die het vak kent en meeleest.
Co-advisering betekent dat u de regie houdt. Het is uw bedrijf, uw dossier, uw handtekening. Wat een externe partner toevoegt is afstand: iemand die de organisatie niet kent en daardoor de vragen stelt die u niet meer stelt omdat u er elke dag rondloopt.
Concreet gaat dat over meelezen op de omstandigheden en de oorzakenanalyse voor die vertrekt. Over de vraag of de gekozen preventiemaatregel proportioneel en verdedigbaar is. Over wat er in het dossier hoort en wat er beter buiten blijft.
Waarom dit zo weinig gebeurt
Omdat de meeste preventieadviseurs geen budgetlijn hebben voor "tweede mening". En omdat het vragen van hulp in dit vak nog vaak aanvoelt als een bekentenis.
Dat is jammer, want het is precies omgekeerd. De adviseurs die het scherpst werken, zijn degenen die weten wanneer ze iemand bellen.
Een dossier waar u over wilt sparren?
Preventix werkt per vraagstuk, per project of doorlopend. Er is geen minimumcontract en geen verplichting om een heel traject aan te gaan voor één vraag.